21ê Adarê dîsa hat; anî salek nû dest pê diket, hivîdarim ku sala we ya nû bi serfirazî û serkewtinê derbas bît!
Mixabin ewe demek dirêje ku min qet chi gotin lêre nenivîsîne, bes Xweda hesket dê ji nihevêda dê zaf zaftir binivîsim. Chi bêjim, carna serê mirov tijî bi tishtên din dibît, mirov giriftar dibît. Îca wê demê elaqa mirov ji bo hindek tishtan jî sar dibît.
Wekî min pêshda jî gotiyî, amanca min parastina zimanê xwe yê dayikî ye, anî zimanê delal yê Kurdî. Ji gor baweriya min, insan qerdarê daybab û pîr û kalê xwe ye ku zimanê WAN ji bîr neket. Mexsûsen jî zimanek wek Kurdî ku hinde hizar sale bin fishara asimilasiyonê da bûye. Ka fikirin ka ewe chend generasiyonin pêsh me ku bi herchi shikla shêyabin ziman û chanda xwe ji destê asimilasiyona zulumkaran parastine. Chi êsh, chi neheqî tehemul kirine. Kêm nedîtine! Îca ma heqe ku ew generasiyona îro hinde xam û ji xwe tênegiheshtî ne? Xwîshk û bira gel hew bi zimanê biyanî dipeyîvin. Ji bedela sitranên pak ê bi dengê zelal yê dengbêjên me, guh diden sitranên bê edeb ên RAP û R&B û Hiphop’a Ewropa yî Emrîkî. Ez nabêjim ku nabît hîch guh bidene sitranên Hiphop û RAP-filanê, bes dibêjim ku dibît mûzika xwe ya gelêrî ji bîr neken. Dibît guh bidenê ku ferheng û chanda xwe jî fêr bin.
Min bixwe jî pêshda gelek guh dida mûzika rojavayî, lê belê, hêdÎ hêdî dilê min lê sar bû. Bochi? Ewê ezê bo we carek din binivîsim, îshev idî direnge.
Kesra
